من سالها قبل به تمـــاشـــای شاهکـــار بی همتای دیــــوید لینچ کارگردان آمریکائی فیــــلمی به نام -جاده مالهالند- نشستم ، از زیبایی و امتیازات فیلم هر چه بگویم کم است ، که جزو ۵ فیلم برتر زندگی من به حساب میاد ، پس از توضیحات بیشتر می پرهیزم و به بخش موسیقی بی نظـــــــــــــیر فیلم می پردازم شاهکاری از آنجلو بادالامنتی هنگامی که موسیقی این فیلم رو شنیدم حسی تلخ و شیرین به من دست داد ، موسیقی ممتد فیلم به شکلی نواخته شده که حالت دیدن یک رویا یا خاطره ای در خواب را به تصویر بکشد ، درست مانند داستان فیلم که در پایان در میابیم در خواب و رویای نقش اول زن فیلم به سر می بردیم ، حسی که در هنگام شنیدن این قطئه موسیقی به من دست داد آرامشی بود گذرا اما همراه با دلهره از واقعه ای که بعد قرار است رخ دهد ، حسی مانند آرامش قبل از طوفان .

نگاهی کوتاه به فیلم :

زنی مومشکی (لورا النا هرینگ) در جاده ای از تصادف ماشین جان سالم بدر می برد و دچار فراموشی می شود.او در خانه ای در جاده ی مالهالند لس آنجلس پنهان می شود. بتی (نئومی واتس) از اونتاریوی کانادا برای بازیگر شدن به خانه ی عمه اش در لس آنجلس میاید و به زن مومشکی (ریتا) بر میخورد و او را در پیدا کردن هویتش کمک می کند. تا جایی که این دو به باشگاهی موسوم به “باشگاه سکوت” میروند و در آنجاست که می فهمند هیچ چیز آنگونه که بنظر میرسد نیست…

دیوید لینچ کارگردان مشهور آمریکاییست که همواره مورد توجه و تشویق منتقدان سینما قرار داشته است ،  بدین سبب که فیلم هایش اغبلب در ژانر – سو رئالیسم – ساخته می شود ، از خط داستانی ساده و خطی پرهیز شده و قصه ی فیلم سر شار از معما ها و پیچیدگی های متعدد است که از ابتدای فیلم شروع شده و تا پایان فیلم تنها بر حجم آن افزوده می شود بی آنکه اغلب پاسخی برای آنها پیدا شود .